Art Dorado Curaçao!

Ik wist nog van niets toen ik maandagochtend 24 oktober de eerste foto maakte vanaf Cas Abao. De lucht was zo enorm blauw dat het een stralende dag beloofde te worden.
Even vergeten dat de regentijd inmiddels is aangebroken, dus: het weer kan binnen een uur helemaal omslaan (en daarna nogmaals, dus zon -  regen – zon is in een halve dag heel goed mogelijk).
Toch had ik met zo’n strakblauwe lucht verwacht dat er een enorme ‘tropical wave’ recht op ons afstevende.

Hoewel we de dans ontsprongen, deze keer, en de tropical wave op het laatste moment afboog naar het noordwesten en ook al heel wat regen kwijt was, leverde het toch een aantal spectaculaire plaatjes op tegen zonsondergang.

Playa Largu vanaf Cas Abao, half negen in de ochtend.

Later in de middag nam de bewolking toe: Playa Largu vanaf Cas Abao, 16.35 uur.

De zonsondergang, een pad van licht, uitzicht op Playa Largu vanaf Cas Abao, 18.10 uur.

Vlak na de zonsondergang, uitzicht op Playa Largu vanaf Cas Abao, 18.21 uur.

De zee was van puur goud, terwijl een groep flamingo’s vlak voor de nacht naar huis bij de zoutpannen nabij San Juan vloog .

Nummer 365 is geplaatst!

The sunshot-project heeft een jaar geduurd. De eerste zon-foto plaatste ik op 1 maart 2010, nummer 365 op 28 februari 2011.

De motivatie was mijn groeiende aantal zonsondergangfoto’s op Curacao. Gezegend met een mooi uitzicht zie ik bijna elke avond de zon ondergaan. Geen enkele keer hetzelfde. Nooit! Sterker nog, soms maak ik van één zonsondergang zulke verschillende foto’s, dat het moeilijk te geloven is dat ze allemaal in een half uurtje tijd zijn gemaakt. Publiceren bleek een tweesnijdend zwaard: ten eerste kon ik mijn mooiste foto’s kwijt op het internet, maar nog leuker was dat ik weer een excuus had om zon-foto’s te blijven maken.
Na verloop van tijd werden dat steeds meer zonsondergangen en bijna allemaal vanaf dezelfde plek genomen: het uitzicht vanaf Cas Abao op Playa Largu, Caribisch paradijsje op Curaçao.

Een jaar is een mooie periode om de dagelijkse plaatsing van een sunshot te stoppen. Natuurlijk zal er van tijd tot tijd een zonsondergang bijkomen; ook na een jaar komen er nog altijd zonsondergangen voor mijn lens die nog net even spectaculairder zijn dan alles wat ik tot nog toe heb gefotografeerd. Dat zal echter niet meer elke dag gebeuren. Maar zowel de oude als de nieuwe sunshots zijn allemaal te vinden onder het kopje sunshots rechtsboven.
Dus, wat de sunshots betreft: tot de volgende zonsondergang!

Eindelijk!

Liggend in bed hoorde ik al de eerste druppels: regen!!!

De lucht was dreigend donker, een echte tropische bui kondigde zich aan.

De eerste druppels vleiden zich als een sluier over de knoek.

Water, zelfs een plas in de zoutpan…

Langer dan 10 minuten heeft het niet geduurd, en de tropische bui is vast ergens anders gevallen, maar toch: de kans is groot dat over twee dagen her en der in de knoek gele bloemen bloeien.

Wordt vervolgd, dus.

Je zou toch zweren dat deze opname in Amerika is gemaakt, een desolaat landschap ergens op de prairie. Of anders tenminste toch   in Mexico.

Nee hoor, we blijven dicht bij huis; het is gewoon om de hoek: Cas Abao, Curaçao.

Toen wij nog in Nederland woonden, wat lijkt het lang geleden!, hadden we maar één vakantiebestemming: Suriname.
Tropisch regenwoud, midden in de longen van de wereld, tijdens het koken gooi je een peperzaadje uit je keukenraam en een maand later pluk je verse pepers uit je tuin.

Dat we gingen emigreren, verbaasde niemand, maar dat het Curaçao werd, daar begrepen sommige van onze Surinaamse vrienden en kennissen he-le-maal niets van.
Eentje was totaal verbijsterd toen hij het nieuws hoorde en riep uit: “Curaçao??? Wat moeten jullie   dáár nou? Je hebt daar alleen maar geiten en cactussen…”

El niño is dit jaar druk! Geeft ‘het jongetje’ in grote delen van Zuid-Amerika en het zuiden van Noord-Amerika grote overlast, ook op Curaçao is zijn invloed merkbaar.

Gelukkig hebben we hier niet te maken met heftige regens en modderstromen. De verschijnselen zijn een stuk milder, maar evengoed opmerkelijk.

De regentijd is voorbij gegaan zonder regen, als je die twee of drie miezerige ochtendbuitjes in de afgelopen maanden niet meetelt. De koudste maand van het jaar op Curaçao, februari met nog altijd een gemiddelde temperatuur van zo’n 29 graden, was ‘gewoon’ een graadje of 32, 33.

Sinds de laatste week van februari is het hier pas echt raar weer. ’s Ochtends vroeg veel dauw, net als het tropisch regenwoud in Suriname. Ook is het vaak bijna windstil en is de Noordoostpassaat die het leven op Curaçao zo aangenaam maakt, verworden tot een zacht zuidoostelijk briesje. Dat briesje levert weer laaghangende bewolking vanuit het zuiden op, een soms spiegelgladde zee en een vegetatie die snakt naar een beetje water.

Natuurlijk zijn er in deze periode wel weer mooie plaatjes te schieten. Zoals bovenstaande panorama, ons uitzicht over de saliña maar nu met een sluier van dauw. Weliswaar sterk verkleind; het origineel is ruim met 20.000 pixels kamerbreed!

Een van de leguanen die op ons erf rondscharrelt, sloeg vandaag totaal in paniek op de vlucht. Ver kwam hij niet, het hek was spelbreker.

Hulpeloos bungelde hij in de hitte van het midden van de dag, toen wij hem gelukkig vonden. Eerst even lachen en foto’s maken voordat medelijden het won en we hem bevrijdden.
Kostte nog flink wat moeite ook; achteruit lukte niet en vooruit leek op het laatste nippertje nog te mislukken en weer hing hij daar, nu met één achterpoot door het hek en de andere klem achter een spijl. Gewillig onderging hij alle gesjor, meer uitgeput dan geduldig.

Uiteindelijk kregen we zijn andere achterpoot ook door het hek en was hij los. Zachtjes lieten we hem aan zijn staart naar beneden zakken tot hij vaste grond onder zijn voeten had. Op een sukkeldrafje liep hij een paar meter de weg over, richting struikgewas. Op het randje tussen zon en schaduw bleef hij zitten en keek naar ons. Vergiste ik mij nu of hoorde ik daarvandaan een fluisterend “masha danki”?

Filmen is ook verslavend!
Ik heb al één filmpje op youtube staan…